ไวๆๆๆๆ....เวลาช่างผ่านไปไว

 

เดินไวชะมัด รู้สึกว่า...มันเหมือนเป็นอะไรที่เปลี่ยนแปลงหลายอย่างโดยรวดเร็ว

 

ปีก่อนอยู่ ม.1 อีกไม่กี่เดือน จะม.3 - -"

 

เป็นการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่มากจริงๆนะ

 

ตั่วเป็นบ้าด้วยแหละ ประสาทหรือไงไม่รู้? รู้แต่ว่าคิดเรื่องอนาคตเอาเป็นเอาตาย

 

ไม่อยากขึ้นม.3 เพราะรู้ว่าบรรยากาศจะไม่เหมือนเดิม

 

พวกเราต่างก็จะขยันและไม่ได้เล่นกันเช่นวันวาน

 

จำได้มั้ย...ม.1 เราเล่นยาง เล่นหมากเก็บ เล่นเตยกะ และหลายๆอย่างที่เต็มไปด้วยความรู้สึกดีๆ

 

ม.2 ก็เล่น แต่ว่าเวลามันน้อยลง

 

เชื่อว่าพอขึ้นอีกชั้น เราคงไม่มีเวลาอย่างนี้แน่นอน

 

เราคงเครียดเรื่องเรียน เรื่องเกรด และเรื่องสอบเข้าต่อแหงเลย

 

ใช่สินะ มันคือความฝันของทุกคน มันคืออนาคต และมันก็มีความหมายคือ การจากลานี่เอง

 

โอ๊ย เศร้าๆๆ

 

แค่คิดน้ำตาก็พานจะไหล

 

ไม่อยากสูญเสีย เหมือนตอนป.6 ที่เพื่อนๆต่างไม่ใช่อย่างที่เคยเป็น

 

ไม่อยากสูญเสียความทรงจำดีๆอีกแล้ว

 

มีวันนึงที่ฟังเพลง หนังสือรุ่น

 

ทำให้ตั่วคิดแม้กระทั้งว่า หากเราจบ แยกย้ายกันไปเรียน

 

คงยากนะ หากจะมาพบกันเหมือนแต่ก่อนกันทุกคนด้วยนิสัยเดิม ความรู้สึกเดิม บรรยากาศเดิมและสถานที่เดิม

 

มันเป็นไปได้ยาก

 

อยากเก็บภาพแห่งความทรงจำทุกอย่างเอาไว้

 

อยากให้เวลาหยุด... ไม่อยากขึ้นม.3

 

บอกตามตรงนะว่า สนิทกับทุกคนมาก มากกว่าตอนประถม

 

สนิทแบบที่เรียกว่าเพื่อนกันจริงๆ ไม่ใช่เรียกเพื่อนเพราะเพียงแค่อยู่ห้องเดียวกัน

 

บางครั้งคราที่มีเรื่องทะเลาะกัน แต่นี่ก็ถือเป็นเหตุการณ์ที่น่าจดจำในรั้วโรงเรียน

 

รั้วฟ้าขาวที่อยู่มา ตั่วรู้สึกผูกพันธ์มากๆ

 

เป็นสถานที่ที่มีหลายเรื่องราว ไม่ว่าเราจะทุกข์จะสุขจะท้อแท้หรืออ่อนล้า

 

 

 

 

ณ วันนี้ตั่วก็คงทำได้แค่นี้ ได้พูดความรู้สึก

แต่หากภายภาคหน้า

 

ตั่วไม่รู้...ไม่รู้หรอกว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเรา 204

ไม่รู้ว่าพวกเราจะตามความฝันของแต่ละคนไปไกลไหม จะห่างไกลกันเพียงไร

 

รู้เพียงว่า ตอนนี้ เราทุกคนต้องรักกันไว้นะ

อย่าทะเลาะกันล่ะ ขึ้นม.3 เมื่อไหร่เราต้องนับเวลาถอยหลังแล้ว

 

เวลา...ช่างเป็นสิ่งที่มีค่าจริงๆ